“Zaman kaybolmaz” mekânlaşarak yaşamak

Abstract

Mekânın bir hafızaya sahip olması, insanla yaşamış olmasına bağlıdır. Eşya ve mekânın hafızasında, zamanın içinde devrederek yaşayan insanın evren hakkındaki tasarımları, idealleri, umut ve korkuları, sosyal ilişkileri, bireysel gizlilik ve yalnızlıkları vardır. Yani zaman kaybolmamakta mekânlaşarak yaşamaktadır. Modern bilgi ve kuramlar, mekânı, zamanla birleştirerek biyolojik, sosyal, politik, kültürel değişim ve gelişim çözümlemeleri yapmaktadırlar. Özel, kamusal, bireysel, toplumsal bütün yerler, kutsal, siyasal kültürel simgeleri olan bütün yerler, mekânsal bütün imgeler, gözeneklerine zamanı yerleştirmiş olarak, insan-mekân ilişkisinde bütüncül çözümlemelerin birer parçası olarak düşünülmelidirler. Lefebvre, üç ayrı kavramla yaptığı açıklamada bu çok boyutlu içeriği temellendirmeye çalışır: Mekânsal pratik, mekânın temsilleri, temsilî mekânlar. Bu kavramlar sırasıyla yaşanılan, düşünülen, algılanan yerleri gösterirler (Lefebvre, 2001: 38-39). Özün ve sonsuz yenilenenin ne olduğu mekânların hafızasında durmaktadır.