Eşli çalışma stili ile işlenen cimnastik derslerinin öğrencilerin empati, iletişim, tutum ve psikomotor beceri düzeylerine etkisi

Abstract

Bu araştırmanın amacı, eşli çalışma stilinin öğrencilerinin psikomotor becerileri ile empati, iletişim ve derse yönelik tutum düzeyleri üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırma, Balıkesir Üniversitesi Spor Bilimleri Fakültesi’nde öğrenim gören 31 birinci sınıf öğrencisini kapsamakta olup, ön test–son test kontrol grubu içeren gerçek deneme modeli kullanılarak yürütülmüştür. Veriler Empati Düzeyi Belirleme Ölçeği, İletişim Becerileri Ölçeği ve Cimnastik Dersine Yönelik Tutum Ölçeği aracılığıyla, psikomotor performanslar ise video temelli gözlem formu ile toplanmıştır. Değerlendirici puanlarının tutarlılığı sınıf içi korelasyon katsayısı (Intraclass Correlation Coefficient) ile incelenmiş ve kabul edilebilir düzeyde uyum elde edilmiştir. Bulgular, her iki grupta da (deney-Kontrol) psikomotor becerilerin anlamlı düzeyde geliştiğini göstermiştir. Öne takla ve geriye takla hareketlerinde deney grubunun kontrol grubuna göre daha yüksek gelişim gösterdiği belirlenmiştir. Buna karşın amut, çember ve kartvil gibi ileri düzey becerilerde gruplar arasında anlamlı bir fark saptanmamıştır. Empati, iletişim ve tutum alanlarında her iki grupta benzer yönlü artışlar gözlenmiş; ancak öğretim stiline bağlı belirgin bir etki ortaya çıkmamıştır. Sonuç olarak, Eşli Çalışma Stili bazı temel psikomotor becerilerde avantaj sağlayabilmesine karşın, genel anlamda öğretim stilleri arasında belirgin bir üstünlük oluşturmadığı söylenebilir. Araştırma bulguları, cimnastik derslerinde farklı öğretim stillerinin öğrenci çıktıları üzerindeki etkilerini anlamaya yönelik gelecekte yapılacak çalışmalara katkı sunmaktadır.The aim of this study is to examine the effects of two different instructional styles—Reciprocal Style and Practice Style—on university students’ psychomotor skills, empathy levels, communication skills, and attitudes toward gymnastics. The study included 31 first-year students enrolled at the Faculty of Sports Sciences of Balıkesir University and employed a true experimentation design incorporating a pretest–posttest control group. A true experimental design with a pretest–posttest control group was employed. The Pair Work Style was implemented in the experimental group, whereas the Practice Style was applied in the control group. Data were collected through the Empathy Level Assessment Scale, the Communication Skills Scale, and the Attitude Toward Gymnastics Course Scale, while psychomotor performances were evaluated using video-based observation forms. Interrater reliability of performance scores was assessed through the Intraclass Correlation Coefficient (ICC), which indicated an acceptable level of agreement among raters. According to the findings, psychomotor skills improved significantly in both groups. Moreover, the experimental group demonstrated greater improvement in fundamental rolling skills, specifically forward and backward rolls, compared to the control group. However, no significant differences were observed between the groups in more advanced skills such as handstand, circle, and cartwheel. In the affective domain, both groups showed similar increases in empathy, communication, and attitudes, with no substantial differences attributable to instructional style. In conclusion, although the Pair Work Style provided additional benefits for certain basic psychomotor skills, it did not establish a clear superiority over the Practice Style across all learning domains. These findings contribute to a better understanding of how different instructional approaches influence student outcomes in gymnastics education and offer implications for future studies in physical education pedagogy.