SLA-based relief matrix production in contemporary printmaking: Material performance, detail fidelity, and print consistency

Abstract

This study examines the technical potentials and limitations of SLA-based three-dimensional printing technology for the production of relief printing matrices within contemporary printmaking practice. The research evaluates the process through which digitally designed linear compositions are transformed into physical matrices via photopolymer-based SLA printing, using criteria such as structural durability, fidelity of detail transfer, ink retention and distribution characteristics, and print consistency. Within the scope of the study, SLA-printed matrices produced at different thicknesses were tested under traditional relief printmaking workshop conditions. Their mechanical and surface behaviors during inking, press pressure, and repeated printing were comparatively observed. The findings indicate that SLA matrices produced at sufficient thickness maintain structural stability during printing, enable the high-fidelity transfer of digitally designed compositions with dense linear structures into physical form, and support ink distribution compatible with conventional relief printing techniques. Print outputs obtained through repeated impressions exhibited a high degree of consistency in terms of line quality, tonal balance, and edge sharpness, demonstrating that SLA-based matrices offer a functional alternative for editioned relief print production. The study argues that SLA technology should be regarded not merely as a digital fabrication tool but as a distinct method for matrix production within contemporary printmaking practice, and it provides a practicebased contribution to ongoing discussions on post-digital printmaking

Bu çalışma, SLA tabanlı üç boyutlu baskı teknolojisinin çağdaş baskıresim pratiğinde yüksek baskı baskı kalıbı üretimi açısından sunduğu teknik olanakları ve sınırlılıkları incelemektedir. Araştırma, dijital olarak tasarlanan çizgisel kompozisyonların fotopolimer esaslı SLA baskı yoluyla fiziksel baskı kalıplarına dönüştürülmesi sürecini; yapısal dayanıklılık, detay aktarım doğruluğu, mürekkep tutma ve dağılım özellikleri ile baskı tutarlılığı ölçütleri üzerinden değerlendirmektedir. Çalışma kapsamında, farklı kalınlıklarda (2 mm ve 4 mm) üretilen SLA baskı kalıpları, geleneksel yüksek baskı atölye koşullarında test edilmiş; mürekkepleme, pres basıncı ve tekrar eden baskılar sırasında gösterdikleri mekanik ve yüzeysel davranışlar karşılaştırmalı olarak gözlemlenmiştir. Bulgular, yeterli kalınlıkta üretilen SLA baskı baskı kalıplarının baskı sırasında yapısal stabiliteyi koruduğunu, yüksek çizgisel yoğunluğa sahip dijital tasarımların fiziksel ortama yüksek sadakatle aktarılabildiğini ve mürekkep dağılımının geleneksel tekniklerle uyumlu biçimde gerçekleştirilebildiğini göstermektedir. Tekrarlanan baskılar sonucunda elde edilen çıktılar, çizgi kalitesi, tonal denge ve kenar netliği açısından yüksek düzeyde tutarlılık sergilemiş; bu durum SLA tabanlı baskı kalıplarının edisyonlu baskı üretimi için işlevsel bir alternatif sunduğunu ortaya koymuştur. Çalışma, SLA teknolojisinin yalnızca dijital bir üretim aracı değil, çağdaş baskıresim pratiğinde özgün bir baskı kalıbı üretim yöntemi olarak değerlendirilebileceğini ileri sürmekte ve post-dijital baskıresim tartışmalarına uygulamaya dayalı bir katkı sunmaktadır.