Interactional functions of “Sey” as a discourse marker in the speech of secondary school students

Abstract

The aim of this study is to investigate the interactional functions of "şey" as a discourse marker by variables such as class level and gender in the speech of secondary school students. Participants consist of 6th, 7th and 8th grades’ students who are studying at the Ticaret Borsası Secondary School in the province of Bayraklı in İzmir in the academic year of 2015-2016. A power analysis was conducted to identify the participants in the study and the participants were limited to 60 students. Equal numbers and genders were included in each participant group in order to establish a data set in the study. In face-to-face interviews, each participant recorded speech samples consisting of at least 300 words, the recorded speeches were translated into transcriptions, and the discourse markers in their speech samples were examined. It was determined that "şey" as a discourse marker in the speech of secondary school students had the functions of “self-repair, marking hesitation/holding the floor/planning the next utterance, introduce a new topic”and these functions were analyzed according to age and gender variables.It was seen that middle school students mostly used “marking hesitation/holding the floor/planning the next utterance” functions and this was followed by "self-repair " and "introduce a new topic " functions. When we look at the class levels, it is seen that "şey" is used mostly in the sixth grade, then in the seventh grade and at least the eighth grade as the discourse marker, and according to the gender variable, the female students use "şey" more than male students. This study is limited to investigating the speech samples of secondary school students according to class level and gender variables. It is thought that the results obtained will contribute to future studies in determining the functions of "şey" as the discourse marker.Bu çalışmanın amacı, ortaokul öğrencilerinin konuşmalarında söylem belirleyicisi olarak “şey”in etkileşimli işlevlerini sınıf düzeyi ve cinsiyet gibi değişkenlerle belirlemektir. Çalışmada yer alacak katılımcıları belirlemek adına güç analizi yapılmış ve katılımcılar 60 öğrenci ile sınırlandırılmıştır. Çalışmada ölçünlü bir veri seti oluşturmak için her katılımcı grubunda eşit sayı ve cinsiyette öğrenci yer almıştır. Yüz yüze yapılan görüşmelerle, her katılımcının en az 300 sözcükten oluşan konuşma örnekleri kaydedilmiş, kaydedilen konuşmalar çevriyazıya dönüştürülmüş ve konuşma örneklerindeki söylem belirleyicileri incelenmiştir. Ortaokul öğrencilerinin konuşmalarında söylem belirleyicisi olarak “şey”in “konuşmacının kendini düzeltmesi, tereddüt işaret etme, konu değişikliği yapma ve sonraki konuşmayı planlama” işlevleri olduğu belirlenmiş ve bu işlevler yaş ve cinsiyet değişkenine göre analiz edilmiştir. Ortaokul öğrencileri konuşmalarında en çok “tereddüt/bekleme/sonraki konuyu planlama” işlevlerini kullandığı ve bunu “konuşmacının kendini düzeltmesi” ile “yeni konu başlatma” işlevlerinin izlediği görülmüştür. Sınıf düzeylerine bakıldığında söylem belirleyicisi olarak “şey” en çok altıncı sınıflarda daha sonra yedinci sınıflarda ve en az sekizinci sınıflarda kullanıldığı ve cinsiyet değişkenine göre ise kız öğrencilerin erkek öğrencilere göre “şey” i daha fazla kullandığı görülmüştür. Bu çalışma ortaokul öğrencilerinin konuşma örneklerinin sınıf düzeyi ve cinsiyet değişkenlerine göre incelenmesi ile sınırlı tutulmuştur. Elde edilen sonuçların söylem belirleyicisi olarak "şey"in işlevlerinin belirlenmesinde gelecek çalışmalara katkı sağlayacağı düşünülmektedir.