İntrauterin Resüsitasyon Manevraları ve Yönetimi

Abstract

ÖZ Amaç: Bu derleme maternal pozisyon değişikliği, maternal oksijen uygulaması, intravenöz sıvı uygulaması, uterotonik ajanların kesilmesi, vazopresör kullanımı, amniyoinfüzyon ve tokoliz uygulaması gibi intrauterin resüsitasyon tekniklerinin etki durumlarını, her birinin uygulanma şekillerini ve bu tekniklerle ilgili yapılan çalışmalardaki önerileri açıklamak amacıyla yazılmıştır. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma genel bir derleme olup literatür özetlemesi yapılarak yazılmıştır. Bulgular: İntrapartum dönem normal bir süreç olmasına rağmen, bu süreçte hem anne hem fetüs açısından riskli durumlar gelişebilmektedir. Bu riskli durumların saptanmasında, doğumun güvenli bir şekilde sürdürülmesinde ve fetal iyilik halinin bilinmesinde Elektronik Fetal Monitörizasyon (EFM) gibi çeşitli uygulamalar önemlidir. Ebelerin doğum esnasında fetal kalp atımlarını sürekli takip etmeleri doğumun sonuçları açısından gereklidir. Doğum eyleminde fetal kalp atımında normalden sapma söz konusu olduğunda fetüsün oksijenlenmesinde azalma yaşanabilmektedir. Fetal oksijenlenmenin artırılması açısından intrauterin resisütasyon manevraları uygulanmakta olup, fetüsün oksijen yetersizliğinden kaynaklanan hipoksik iskemik ensefalopati, serebral palsi ve ölüm gibi sonuçları önleyebilmektedir. Sağlık profesyonelleri tarafından fetal sağlığın tehdit altında olduğu durumlarda intrauterin resisütasyon manevralarına derhal başlanmalıdır. Sonuç: İntrapartum dönemde uygulanan intrauterin resüsitasyon manevraları intrapartum ve postpartum dönemdeki mortalite ve morbiditeyi büyük oranda önleyebilmektedir. Bu sebeple ebelerin de fetal distresi tanıma, yönetme ve intrauterin resüsitasyon manevraları hakkında bilgi sahibi olması gereklidir.