Tanımlayıcı ve tamamlayıcı kurmaca bir figür olarak Akif’in mekânları

Abstract

Akif şiiriyle olduğu kadar tahkiyeli metinleriyle de öne çıkmış bir şairdir. Hikâyeyi şiire aruz ile hem de Türkçe söyletmek hüneri, kendisinin “aczimin giryesidir” tevazuuna hapsolmayacak kadar kıymetlidir. Ömrünün hiçbir döneminde dünyalık mekânı asla tasavvur ve tasarruf etmemiş olan Akif, şiirlerinde kullandığı mekânlara ayrı bir misyon yükler ve bilhassa manzum hikâyelerinde mekânsız ve misyonsuz hiçbir yerin kullanılmadığı görülür. Onun mekânları canlıdır ve kendi yaşadığı âlemin içinden çıkmışlardır. Bu sebeple de bu mekânlar öncelikle gerçektirler ve işlevsel olarak kurguda sırıtmazlar. Çalışmada Akif’in tüm manzum hikâyeleri okunmuş, işlevlerine göre tasnif edilmiştir. Manzum hikâyelerindeki bu mekânlar bahsi geçen tasnif ve işlevlere göre seçilen farklı örnekler üzerinden incelenmiştir.

Akif is a poet who stands out with his narrative texts as well as his poetry. In that poem, he does a very good job of using both the story technique and the aruz meter. Akif, who never thought of owning a place in any period of his life, attributes a separate mission to the places he uses in his poems, and especially in his narrative stories, it is seen that no place is used without a place or a mission. His places are alive and emerged from the world in which he lives. For this reason, these places are primarily real and do not keep secrets functionally in fiction. In the study, all of Akif's verse stories were read and classified according to their functions. These places in the narrative stories were examined through different examples selected according to the classification and functions mentioned.