21. yüzyılda Türkiye’de kooperatifçilik ve kalkınma üzerine bir değerlendirme

Abstract

Neoliberal ekonomik büyüme ve kalkınma anlayışının sürdürülemezliği yaşanan krizler sonucunda anlaşılmış durumdadır. Bir ekonomik sistemin sürdürülemez olduğunun sistemin tüm aktörleri tarafından kabul edilmiş olması, o sistemin yerine nasıl bir alternatif konulması gerektiği tartışmasını da doğal olarak beraberinde getirmektedir. Bu adaletsiz ve eşitsiz sistemden en çok etkilenenler, dünyanın dört bir yanındaki sayıları dünya nüfusunun dörtte üçüne denk gelen yoksullar ve orta sınıfın altında kalan, yoksulluğa aday kesimlerdir. Bu aşırı yoksullaşma ve artan gelirin çok önemli bir kısmının üst gelir gruplarında birikmesi, sermaye tekelleşmesi olgusu ile açıklanmaktadır. Çok uluslu şirketlerin dünyanın ekonomik ve siyasal sistemi üzerinde artan tekeli karşısında, dünyanın dört bir tarafındaki milyarca yoksul ve yoksulluk riski ile karşı karşıya olan kesimlerin sarılabileceği tek bir alternatif kalmaktadır, o da dayanışmadır. Neoliberalizmin sürdürülemezliğine karşı en önemli alternatif, dünyanın dört bir yanında odağında yoksulların ve yoksul adaylarının olduğu, dayanışmacı bir ekonomik örgütlenme anlayışıyla yeni bir kalkınma modelidir. Sosyal ekonomi veya bir diğer söyleyişle dayanışma ekonomileri, sermaye tekelciliğine karşı bir şemsiye kavramdır. Bu şemsiye kavramın altında kooperatifler ve diğer dayanışmacı ekonomik örgütlenme biçimleri bulunmaktadır