Türkiye’de kamu harcaması davranışı ve hanehalkı tüketim harcaması davranışı ilişkisi (2006-2019)

Abstract

Bu çalışma, Türkiye'de kamu harcaması davranışları ile hanehalkı tüketim harcaması davranışları arasındaki ilişkiyi 2006- 2019 dönemi için incelemeyi amaçlamaktadır. Bu bağlamda çalışmanın, ekonometrik model ve uygulama açısından Türkiye literatüründeki boşluğu dolduracağı beklenmektedir. Bu kapsamda, üçer aylık veriler kullanılmış olup öncelikle, yapısal kırılmasız ve yapısal kırılmalı birim kök test yöntemleri kullanılarak değişkenlere ait serilerin birim kök testleri yapılmıştır. Birim kök testlerinin ardından, Johansen eşbütünleşme testi ve sonrasında hata düzeltme modeline dayalı Granger nedensellik test yöntemi uygulanmıştır. Ekonometrik sonuçlar, Türkiye'de 2006-2019 dönemi için kamu harcaması davranışlarının hanehalkı tüketim harcaması davranışları üzerinde hem kısa hem uzun dönemde etkili olduğunu göstermektedir. Bulgular, Keynesyen yaklaşımı desteklemekte olup, maliye politikasının ve kamu harcamaları politika aracının Türk ekonomisi üzerinde oldukça etkili olduğuna işaret etmektedir. Dolayısıyla, maliye politikası karar vericilerinin böyle bir durumun varlığını bilerek politika uygulamalarını gerçekleştirmesi önem arz etmektedir.This study aims to review the relationship between public expenditure behavior and household consumption expenditure behavior in Turkey during the period 2006-2019. Thus, it is expected that it will fill in the gap in Turkish literature in terms of the econometric model and application of the study. In this context, quarterly data set has been employed, firstly, unit root tests were applied series of variables using the unit root test methods structural break and without structural break. After unit root tests, Johansen cointegration test method and Granger causality test method based on the error correction model were applied. Econometric results show that public expenditure behavior is effective on household consumption expenditure behavior both in short run and long run in Turkey during the period 2006-2019. The findings support the Keynesian approach and point out that fiscal policy and public expenditure policy instruments are highly effective in Turkish economy. Therefore, fiscal policy makers need to implement policy implementations knowing that such a result exists.