A study on village charities in Kinik district of Izmir province as an element of intangible cultural heritage and its evaluation within the scope of tourism

Abstract

Küreselleşme ve modernleşme sonucunda yaşanan toplumsal değişimler, kültürel kimliği ve benliği yansıtan kültürel değerlerin korunması ve yaşatılmasına yönelik çalışmaları beraberinde getirmiştir. UNESCO’nun 2003 yılında somut olmayan kültürel mirasın korunmasına yönelik kabul ettiği Sözleşme bu faaliyetlerinden birisi olup kültürel unsurların tanıtımı, bilinçlendirilmesi ve farkındalık yaratılması amaçlanmaktadır. Bu unsurlardan birisi de tarihi geçmişe uzanan, Türk halk geleneğinin önemli uygulamalarından birisi olan köy hayırlardır. Bu gelenek genellikle Mart veya Haziran ayları arasında baharın gelişiyle düzenlenen, belirli bir alanda köy halkının toplanıp yemeklerin yenildiği, duaların edildiği bir uygulamadır. Bu doğrultuda araştırmanın amacı, İzmir ili Kınık ilçesi köy hayırlarının yapısal ve işlevsel özelliklerinin belirlenmesi ve turizm kapsamında değerlendirilmesidir. Araştırmada veriler, 30 Kasım ve 7 Aralık 2024 tarihleri arasında köy hayırlarının düzenlendiği köylerde yaşayan yerel halk ve muhtarların oluşturduğu 10 kişi üzerinden görüşme yöntemiyle sağlanmıştır. Araştırmada kullanılan yarı yapılandırılmış görüşme formu, literatür taraması ile Erol (2004) ve Tekin (2007)’in çalışmalarından faydalanılarak oluşturulmuştur. Araştırma kapsamında toplanan verilere yönelik betimsel analiz yöntemi uygulanmıştır. Verilerin analizi sonucunda, birçok köyde uygulamanın geleneksel olarak devam ettiği, bir kısmında yapıldığı mekanların değişim gösterdiği ve kullanılan araç ve gereçlerde farklılıkların oluştuğu görülmüştür. Pandemi süreci nedeniyle birçok köyde faaliyetlere ortalama 2 yıl ara verilmiştir. Hayırlarda katılımın gün geçtikçe artması nedeniyle oluşan kalabalıklaşma, ibadet zamanında gürültü gibi sorunlara yol açabilmektedir. Bölgenin sahip olduğu kültürel ve doğal güzellikler ile birlikte turistik rotalar üzerinde bulunması, turizm açısından önemli bir potansiyele sahip olduğunu göstermektedir.The social changes experienced as a result of globalization and modernization have brought about studies aimed at preserving and sustaining cultural values that reflect cultural identity and self. The Convention adopted by UNESCO in 2003 for the protection of intangible cultural heritage is one of these activities and aims to promote and raise awareness of cultural elements. One of these elements is village charity, which is one of the important practices of Turkish folk tradition that dates back to the historical past. This tradition is usually organized between March or June with the arrival of spring, where villagers gather in a certain area, eat meals and pray. In this context, the aim of the research is to determine the structural and functional characteristics of village charity in Kınık district of İzmir province and to evaluate them within the scope of tourism. The data in the research was obtained through interview method with 10 people consisting of local people and headmans living in the villages where village charity was organized between November 30 and December 7, 2024. The semi-structured interview form used in the research was created by reviewing the literature and benefiting from the studies of Erol (2004) and Tekin (2007). The descriptive analysis method was applied to the data collected within the scope of the research. As a result of the analysis of the data, it was seen that the practice continued traditionally in many villages, the places where it was performed in some of them changed and there were differences in the tools and equipment used. Due to the pandemic process, activities in many villages were suspended for an average of 2 years. The increase in participation in charity events can cause problems such as crowding and noise during worship times. The fact that the region is on touristic routes with its cultural and natural beauties shows that it has an important potential in terms of tourism.