Kira Sözleşmesinin Kiracının Ölümü Üzerine Sona Erdirilmesi ve Kiralananın Kiraya Verene İadesi

Abstract

\rHukukumuzda kiracının ölümünün kira ilişkisine etkisini düzenleyen iki hüküm bulunmaktadır. Bunlardan birincisi olan ve kira sözleşmesinin genel hükümleri arasında yer alan\rTürk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 333. maddesi, kira ilişkisinin ölen kiracının mirasçıları ile\rdevam edeceği kuralını öngörmektedir. Buna göre mirasçılar, yasal fesih bildirim süresine\ruyarak en yakın fesih dönemi sonu için sözleşmeyi feshetme hakkına sahiptir. Konut ve çatılı\rişyeri kiraları bakımından öngörülen bir diğer düzenleme olan TBK m.356 ise, ölen kiracının\rortaklarına veya bu ortakların aynı meslek ve sanatı yürüten mirasçılarına ve ölen kiracıyla\rbirlikte aynı konutta oturanlara kira sözleşmesini taraf olarak sürdürme imkânı tanımaktadır.\rBu kanuni zemin, başta söz konusu hükümlerin uygulama alanının belirlenmesi olmak üzere\rpek çok yönden belirsizliğe yol açmaktadır. Bunun temelinde, kiracı yararına öngörüldüğü\rizlenimini yaratan, ancak gerçekte aksine sonuçlar doğurmaya elverişli olan TBK m.333 hükmünde benimsenen kural yatar. Kiracının ölümü üzerine sözleşmenin devam etmesinde tüm\rmirasçıların değil, esas olarak onunla birlikte oturan ya da onunla aynı meslek ve sanatı yürüten mirasçılarının bir yararı bulunur. Bu ise, TBK m.356 hükmüyle zaten koruma altına alınmaktadır. Tüm mirasçıları sözleşmenin tarafı haline getiren TBK m.333 hükmü, esas olarak\rkorunması gereken kişilerin yararını tehlikeye sokabileceği gibi, kiraya vereni de çözümsüz\rsorunlarla karşı karşıya bırakabilecek bir düzenlemedir.