Yenidoğan yoğunbakım ünitesinde gelişimsel bakım

Abstract

Gelişimsel bakım, dünyanın birçok yerinde yenidoğan yoğunbakım ünitelerinde yüksek riskle doğan yenidoğanların bakımında uygulanmaktadır. Herkes tarafından kabul edilmesine rağmen, uygulamada farklılıklar görülmektedir. Uluslararası gelişimsel bakım modeli ilk olarak Als tarafından ortaya atılmıştır. Gelişimsel bakım uygulamaları, standart prensipler doğrultusunda yenidoğan bakımında uygulanmalıdır. Yenidoğanın ne gelişmekte olan beyin yapısı ne de etkilendiği çevre bakım esnasında yok sayılamaz, birbirleri ile ilişki içerisindedir. Yenidoğanın etkileşim halinde olduğu çevre, nörolojik sisteminin gelişimini olumlu veya olumsuz etkileyebilir. Gelişimsel bakım ilkeleri kullanılarak çevre yenidoğanlar için olumlu hale getirilebilir. Son teknolojik yapıların kullanıldığı yenidoğan yoğunbakım ünitelerinde bebeğin bakımı esnasında, nörolojik gelişiminin etkilenmesi en aza indirilebilir. Gelişimsel bakımın bileşenleri, şimdi ve gelecekte hemşirelere yenidoğana daha iyi bakım sunabilmeleri için; pratik, eğitim ve araştırma imkanı sunmaktadır.

Developmental care for high-risk infants is practiced in most neonatal units around the world. Despite its wide acceptance, inconsistency in its definition and application has resulted in criticism regarding its scientific merit. The universe of developmental care model proposed in this article is the first major reformulation of neonatal developmental care theory since Als’ synactive theory. Developmental care should be applied in neonatal care in line with standard principles. Neither the developing brain nor the environment exists in isolation, and therefore are dependent on each other for all caregiving activities. The environment in which the newborn interacts may affect the development of the neurological system positively or negatively. With the use of developmental care, the environment can be made positive for newborns. The effect of neurological development can be minimized during the care of the newborn in neonatal intensive care units where the latest technological structures are used. The components of the model and its theoretical underpinnings, its practical application and direction for future clinical practice, education, and research are presented.