Romatoid Artrit Tanılı Bireylerde Metabolik Sendrom Sıklığı ve İnflamatuvar Parametrelerle İlişkisi

Abstract

AMAÇ: Bu çalışmanın amacı, romatoid artrit (RA) ve metabolik sendrom (MetS) arasındaki ilişkiyi incelemek, RA hastalarında MetS prevalansını ve biyobelirteçlerleilişkisini değerlendirmek, ayrıca anti-romatizmal tedavilerin metabolik parametreler üzerindeki etkilerini araştırmaktır. RA’lı hastalarda MetS’nin kardiyovasküler riski artırdığı bilinmekte olup, bu ilişkinin aydınlatılması hasta yönetimi açısından kritik öneme sahiptir. GEREÇ ve YÖNTEM: Kesitsel bir kohort analizi olarak tasarlanan bu çalışmada, tek merkezde takipli 270 RA hastası incelendi. Hastaların demografik, klinik ve laboratuvar verileri retrospektif olarak toplandı. MetS tanısı Ulusal Kolesterol Eğitim Programı (NCEP ATP III) kriterlerine göre konuldu. RA hastalık aktivitesi (CRP, ESH), lipid profili, D vitamini düzeyleri ve tedavi detayları kaydedildi. İstatistiksel analizlerde gruplar arası karşılaştırmalar için Student t-testi, Mann-Whitney U testi ve ki-kare testi kullanıldı. BULGULAR: RA hastalarında MetS prevalansı %31,7 olarak bulundu. MetS’li hastalarda vücut kitle indeksi (32,7 kg/m²) ve hipertansiyon (%95), hipertrigliseridemi (%86) gibi metabolik risk faktörleri belirgin şekilde daha yüksekti. CRP ve ESH düzeyleri MetS’li ve MetS’siz gruplar arasında farklılık göstermedi. D vitamini eksikliği yaygın olmakla birlikte, MetS ile anlamlı bir ilişki saptanmadı. RA tedavileri (metotreksat, biyolojik ajanlar) ile MetS arasında belirgin bir ilişki gözlenmedi. SONUÇ: RA hastalarında MetS prevalansı genel popülasyona göre daha yüksektir ve kardiyovasküler riski artırmaktadır. İyi kontrol altındaki RA hastalarında enflamasyon-metabolik risk ilişkisi hafifleyebilir. RA tedavisinde “tüm hedefler için tedavi” yaklaşımı hem eklem hem de kardiyometabolik sonuçlar için benimsenmelidir. MetS’nin erken tanı ve yönetimi, RA hastalarının yaşam kalitesini ve prognozunu iyileştirebilir.