Interleukin-18 (-607 C/A and -656 G/T) gene promoter polymorphism in asthma patients

Abstract

The aim of the study was to investigate the effect of different intravaginal treatment strategies on the vaginal discharge score, vaginal micro- biota, bacterial and Enterobacteriaceae counts in nulliparous Merino ewes. All ewes (n=45) received intravaginal sponges containing 60 mg medroxyprogesterone acetate for 7 days and allocated into three equal groups (n=15). Sponges were injected Lactobacillus plantarum cell-free supernatant (SUPER), enrofloxacin (ENRO), or physiologic saline (CON) prior to sponge insertion. At sponge removal, 500 IU equine chorionic gonadotropin (eCG) were administered in all ewes. For the detection of vaginal microbiota, bacterial and Enterobacteriaceae counts, samples were collected prior to sponge insertion, at sponge withdrawal, and 48 h later after sponge withdrawal. Vaginal discharge score was not different in ENRO (2.26±0.18) and SUPER (2.20±0.14) compared to CON (2.46±0.16). The time-dependent alteration was significant for the mean bacte- rial and Enterobacteriaceae count in all groups (P<0.05). Bacterial counts were found to be lower in ENRO (5.50±0.17) than SUPER (6.31±0.19) and CON (6.07±0.15) at sponge removal (P<0.05). In addition, SUPER (3.74±0.21) and ENRO (3.49±0.27) had lower Enterobacteriaceae counts compared to CON (4.78±0.21) at sponge removal (P<0.01). The most frequently isolated bacteria species were Trueperella pyogenes (28.9%) and Escherichia coli (46.7%). In conclusion, treatment with enrofloxacin or cell-free supernatant decreased the Enterobacteriaceae counts in ewes. Comprehensive studies are needed to assess the effectiveness of lactic acid bacteria as an antibiotic-free treatment strategy on vaginitis in ewes that were synchronized with progesterone impregnated intravaginal sponge.

Amaç: Astım, değişken hava yolu tıkanıklığı ile karakterize kronik bir inflamatuar hastalıktır ve genetik ve çevresel faktörlerden etkilenir. Hem doğuştan gelen hem de edinilmiş bağışıklıkta önemli rol oynayan bir sitokin olan interlökin-18 (IL-18), 11q22.2-q22.3 kromozom bölgesinde yer alan bir gen tarafından kodlanır. Bu çalışmanın amacı, Türk popülasyonunda astım ile IL-18 geni promotor polimorfizmleri -607 C/A ve -656 G/T arasındaki ilişkinin araştırılmasıdır. Gereç ve Yöntemler: 100 astım hastası (53 erkek, 47 kadın) ve 101 sağlıklı kontrolde (50 erkek, 51 kadın) genotiplerin incelenmesinde polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) ve restriksiyon fragman uzunluk polimorfizmi (RFLP) kullanıldı. Her iki polimorfik bölgedeki genotip frekansları gruplar arasında karşılaştırıldı. Bulgular: -607 bölgesinde astım hastalarında genotip dağılımları CC 49 (%49,0), CA 46 (%46,0) ve AA 5 (%5,0) iken, kontrollerde CC 64 (%63,4), CA 34 (%33,7), ve AA 3 (%2,9) görüldü. CC genotipi hastalarda önemli derecede daha düşüktü ve C allel frekansında sınırda anlamlı bir azalma vardı (p=0,054). -656 bölgesinde, hastalardaki genotip dağılımları GG 49 (%49,0), GT 37 (%37,0) ve TT 14 (%14,0) iken, kontrol grubunda GG 55 (%54,5), GT 41 (%40,6) ve TT 5 (%4,9) idi. GG ve GT genotipleri bakımından önemli bir fark bulunmazken, TT genotipi hastalarda belirgin şekilde daha yüksekti (p=0,040). Sonuç: IL-18 -607 CC genotipinin astıma karşı koruyucu bir rolü bulunurken, -656 TT genotipi hastalık riskini artırıyor olarak görünmektedir. Bu sonuçlar, IL-18 promotor polimorfizmlerinin astım gelişimindeki önemini ve genetik risk değerlendirmesinde potansiyel kullanımını vurgulamaktadır.