Walter Benjamin ve diyalektik imajlar: Sanat ve sosyal bilimleri birleştirmek

Abstract

Bu makalede, Benjamin’in külliyatının tarihsel ve sosyal çözümleme ile sanatsalyaratımı birleştirme girişimi olarak ele alınabileceği ileri sürüldü. Benjamin’in, bu kendineözgü sentezi, diyalektik imajlar inşa etme fikri aracılığıyla gerçekleştirdiği ortaya kondu.Diyalektik imaj kavramı ayrıntılı olarak incelendi; Benjamin’in kavramı teorik olarak nasılkonumlandırdığı ve diyalektik imajların pratikte nasıl oluşturulduğu ele alındı. Diyalektikimajlar hermeneutikteki anlama (versthen) kavramıyla, Hegel diyalektiğindeki spekülatiföğeyle ve Spinoza’nın ortak mefhumlarıyla karşılaştırılarak kavramın daha derinlikli birkavranışına ulaşıldı. Diyalektik imajların arkasındaki mesiyanik zaman kavrayışınınBaudelaire ve Proust’un eserlerinde bulunan estetik zaman deneyimine dayandığı ortayakondu. Son olarak, görsel ve sözel imajlar dünyasından Benjamin’in diyalektik imajkavramını tecessüm ettirdiği düşünülen örnekler verildi. Böylece, Benjamin üzerineliteratürdeki diyalektik imajların teorik doğası ve daha somut özelliklerine yöneliksorgulamaya özgün bir katkıda bulunuldu. Ayrıca Benjamin’in külliyatının, sanat ve sosyalbilimleri makul ve meşru bir şekilde birleştiren beşeri disiplinlere ait bir girişim olduğuortaya konarak bu konudaki mevcut kafa karışıklığı giderilmiş oldu.In this article, it is argued that Benjamin’s corpus can be seen as the unification of sociohistorical analysis with artistic creation. It is asserted that Benjamin had realized this distinctive synthesis through the idea of constructing dialectical images. The concept of dialectical image is examined in detail; it is discussed how Benjamin situated it theoretically and how dialectical images could be constructed in practice. A broader understanding of dialectical images is reached by comparing them with the hermeneutical concept of understanding (verstehen), speculative element of Hegel’s dialectic, and Spinoza’s common notions. It is revealed that the concept of messianic time, which lies behind the dialectical images, bases upon the aesthetical experience of time that is found in the works of Baudelaire and Proust. Finally, some examples from the world of visual and verbal images which embody the concept of dialectical image are given. Thus, a distinctive contribution is made to the examination in the literature on Benjamin about the theoretical nature and concrete peculiarities of dialectical images. Also, the existing confusion about the disciplinary place of Benjamin’s corpus is cleared up by situating it as an attempt in humanities that plausibly and legitimately unifying art and social science.