Tanzimat ve meşrutiyet dönemi reformları karşısındaki direnişler: Suhte ayaklanmaları örneğİ

Abstract

Osmanlı’nın Batılılaşma döneminde attığı önemli adımlar, tebaanın eşitliğinin sağlanmasından duyulan memnuniyet yanında bazı hoşnutsuzlukların ortaya çıkmasına da yol açmıştır. Direnme hareketlerinde eylemlerin aktörleri olarak reaya, ulema, tarikatlar, bürokrasi ve medrese öğrencileri öne çıkmaktadırlar. Söz konusu hareketler, kimi zaman vergi konusundaki adaletsizliklerden kaynaklandığı gibi kimi zaman da devletin bekasını tehdit eden siyasal taleplerden hareketle oluşmaktadır. Bu dönemdeki direnme hareketlerinin kökeninde, vergi adaletsizlikleri ve reformları uygulayan memurlara yönelik tepkilerin yattığı muhakkaktır. Medrese öğrencilerinin siyasal ve toplumsal sorunlar karşısındaki direnişlerinin önemi, siyasi karakteri olan muhalefet hareketleri olması ve yalnızca Türk öğrenciler arasında çıkmış olmasındadır

The important steps taken by the Ottomans during the Westernization period led to the emergence of some discontent as well as the satisfaction of ensuring the equality of the subjects. Reaya, ulama, sects, bureaucracy and madrasah students stand out as the actors of the protests. These movements sometimes arise from injustices in taxation, and sometimes from political demands that threaten the survival of the state. It is certain that the roots of the resistance movements in this period were tax injustices and the reactions against the officials who implemented the reforms. The importance of the resistance of madrasah students against political and social problems is that they are opposition movements with a political character and that they emerged only among Turkish students.