Distribution of clinical staphylococcus aureus isolates and antibiotic resistance profile: Three-year data

Abstract

Aim: Staphylococci cause community-acquired and hospitalacquired infections, and Staphylococcus aureus is one of the leading agents. In the last decades antibiotic resistance of S. aureus showed a growing trend especially regarding methicillin-resistant S. aureus (MRSA), vancomycin-intermediate S. aureus (VISA) and vancomycin-resistant S. aureus (VRSA), since MRSA is in the “Serious Threat List” of CDC. The aim of this study was to investigate the prevalence of S. aureus species and to evaluate susceptibilities to antimicrobial agents in a state (tertiary) hospital. Material and Method:: Clinical cultures from various samples (urinary tract, respiratory, wound, abscess, tissue, catheter and external auditory) obtained from January 2017 to December 2019 in Balıkesir Atatürk City Hospital were included in the study. Isolated S. aureus strains and their antibiotic susceptibilities were retrospectively evaluated and annual results were statistically compared. Blood, sterile body fluid cultures and surveillance data were excluded. Results: A total of 765 S. aureus strains were isolated. 165 S. aureus strains were found as methicillin resistant (MRSA; 21.9%). There was not any statistically significant difference in MRSA rates among evaluated years (p=0.772). There was not any strain that was resistant to vancomycin, teicoplanin and/or linezolid. The highest rate was observed in penicillin resistance (n=646/728, 88.7%). There was not any statistically significant alteration in the resistance rates of all tested antibiotics during the three-year period. Conclusions: Despite CAESAR report indicating Turkey to have a struggle for AMR in S. aureus, this data showed a “steady-state” mode, while UAMDSS stated dwindling MRSA rates. Local and/or national antimicrobial stewardship programs are in effect in Turkey, but further measures are required.Amaç: Stafilokoklar hem toplum hem de hastane kaynaklı enfeksiyonlara neden olabilmektedir ve Staphylococcus aureus bu cinste en başta gelmektedir. Son yıllarda, başta metisilin dirençli S. aureus (MRSA), vankomisine orta düzeyde duyarlı S. aureus (VISA) ve vankomisine dirençli S. aureus (VRSA) olmak üzere S. aureus bakterisinin antibiyotik direnci sorunu öyle ciddileşmiştir ki CDC, MRSA’yı “Ciddi Tehdit” kategorisine almıştır. Bu çalışmadaki amaç, üçüncü basamak bir hastanede çeşitli klinik örneklerden izole edilen S. aureus suşlarının sıklığını ve antibiyotik duyarlılıklarını araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çeşitli klinik örneklerin (üriner sistem, solunum, yara, apse, doku, katater ucu ve dış kulak yolu) Ocak 2017'den Aralık 2019'a kadar Balıkesir Atatürk Şehir Hastanesi'ndeki kültürleri çalışmaya dahil edilmiştir. Üremiş S. aureus suşları ve antibiyotik duyarlılıkları geriye dönük incelenmiş ve yıllara göre istatistiksel olarak karşılaştırılmıştır. Kan kültürü, steril vücut sıvıları ve sürveyans tarama verileri dahil edilmemiştir. Bulgular: Toplamda 765 S. aureus suşu izole edilmiştir ve bunların 165 tanesi metisilin dirençlidir (MRSA; %21.9). Yıllara göre MRSA oranları arasında istatistiksel fark bulunamamıştır (p=0.772). Vankomisin, teikoplanin ya da linezolide dirençli bir suşa rastlanmamıştır. En yüksek direnç oranı penisiline karşı bulunmuştur (n=646/728, %88.7). Üç yıllık dönemde antibiyotik direncinde hiçbir antibiyotik için anlamlı fark gözlenmemiştir. Sonuç: Türkiye’nin S. aureus için antibiyotik direnci sorunu olduğunu işaret eden CAESAR verilerine rağmen, bu çalışmadaki veriler durağan seyir göstermekte ve UAMDSS de ise, MRSA için azalan bir eğilim görülmektedir. Yerel ve/veya ulusal antimikrobiyal yönetimi programları Türkiye'de de aktiftir, ancak daha sert ve geniş önlemlere ihtiyaç vardır.